Twinkle twinkle little star...

De kleuters van Juf Marleen, die ons liet weten dat we in haar klasje in Zaffelare ons Oma-spel mogen komen testen zijn ondertussen druk doende rond sterren..

Wat zijn sterren eigenlijk? Sterren zijn kolkende, draaiende bollen van heet, lichtgevend gas.
Er zijn er miljoenen en miljarden van, meer dan we ooit kunnen tellen.

Sterren troepen ook samen.
Een groep sterren noemen we een sterrencluster. Soms bestaat zo'n cluster uit slechts enkele sterren, maar soms zijn er in zo'n cluster wel duizenden. Sterren in een cluster zijn allemaal uit dezelfde gas-en stofwolk ontstaan. Want zo worden sterren geboren: uit zo'n wolk die ronddraait. Binnenin die wolk komt er energie vrij. Wanneer de energie het oppervlak bereikt, geeft de ster licht.

Een sterrenhemel kunnen we ook maken in de klas. Hieronder staan de sterretjes van de kinderen van Juf Marijke uit de Speurneus.

Een blad zwart papier en allerlei dingen waarmee je gaatjes kan maken: het einde van een paperklip, een nagel, een naald, een stokje, een stukje metaal, alles wat door het papier heen kan is bruikbaar.

En dan gaatjes maken.
Oudere sterren zitten dicht op elkaar geplakt in bolvormige clusters, jonge sterren zijn op een losse manier met elkaar verbonden in open clusters.

En hoe een ster sterft? Na miljarden jaren geraken de gassen van een ster opgebruikt en begint de ster uit te doven. Maar het kan dan nog miljoenen jaren duren voordat ze sterft.
Een ster kan met een gigantische explosie aan haar einde komen. Zo'n explosie noemen we een supernova.

Hektisch nachtbraken

Een nachtbraker is volgens meneer Van Dale een pierewaaier die 's nachts uitgaat en dan te laat thuiskomt. Maar pierewaaien, daar doen wij niet aan. Ah neen, geen tijd. Het nachtbraken is bij ons iets helemaal anders.
Zo ergens rond middernacht legt drukker Jozias, die onze speelkaarten zal drukken, ons in een tiental mailtjes over-en-weer, alles uit over aflopende snijranden, cmyk en rgb en dat we bij compressie alles moeten laten staan op downsampelen. Gelukkig hebben we Simon die dat allemaal goed begrijpt.


Dan Creax : 's avonds, als alle lichten in huis uit zijn, kwam Alexander van Creax het spelbord dat Diederik in allerijl nog op een andere ondergrond had geprint, onder onze carport zetten. Het leek wel of Sinterklaas was langsgeweest: ineens ligt hier niet een papieren spelbord maar een print van ons spelbord op een dikke plastiek. Ook al is dit nog een proefversie om het spel te kunnen testen, het ziet er nu wel helemaal echt uit. We kunnen er al ruimtevaarders en space shuttles op zetten.


Een paar uren na het spelbord arriveerden Wim,Tijl en Leen om alle speelkaartvragen te overlopen. Marijke, die in de Speurneus de sint op bezoek had, stuurde ons 's morgens nog een aanmoedingsmailtje voor de laatste spurt. En die laatste spurt is nu bezig: het finetunen van de geselecteerde spel-opdrachten waarna Simon alle vragen in drukklare vorm aan drukker Jozias kan bezorgen zodat die aan de slag kan.


De kaarten nog finetunen... dat is wat wij nachtbraken noemen.

Ondertussen zit in de mailbox een mail van Juf Marleen die ons laat weten dat ook zij ons spel wil testen. Nu trekken we eerst in de kersvakantie nog naar de vakantieopvang van de stad Gent, waar we van de kinderen ook ruimtevaarders zullen maken, én naar het winterspacekamp van Tijls Jeugdwerkgroep Ruimtevaart en dan trekken we de scholen rond en kunnen we 's nachts weer slapen.

Frank De Winne terug op aarde

Op dit filmpje dat we vonden op de website Belgium in Space zien we hoe Frank De Winne afscheid neemt van zijn collega's in het ISS en in het ruimteschip gaat zitten waarmee hij terugkeert naar de aarde. De trip terug naar de aarde duurt 3,5 uur.

42 toeren per minuut in een centrifuge

Dinsdag keert Frank De Winne terug uit de ruimte. Na 6 maanden van zwevend bestaan staat hem nog één en ander te wachten.
Frank landt dinsdag in Kazachstan maar wordt nog diezelfde avond naar Sterrenstad gebracht. Sterrenstad is de cosmonautenbasis net buiten Moskou Daar moet hij nog 14 dagen allerlei proeven en experimenten doen.

Langdurige ruimtereizen zijn te vergelijken met een vorm van verouderen, maar dan wel omkeerbaar: botten ontkalken, spieren krimpen, je krijgt evenwichtsproblemen en je cardiovasculaire systeem geraakt ontregeld.

De proeven zijn ook niet van de minste: 42 toeren per minuut worden rondgedraaid op een stoel, of op een soort wipplank in een hoek van 60 ° worden gevouwen.

Alles gelezen in De Gentenaar van vandaag.
foto: Nasa

Preview Oma gaat de ruimte in!

Het wordt spannend. Deze morgen zat het spelbord in onze brievenbus. Ten minste...toch een print op papier. Hiermee kunnen we naar de scholen om het spel uit te proberen. Er zullen vast nog wel wat wijzigingen nodig zijn. Samen met de kinderen en de juffen en meesters zullen we uitzoeken wat er beter kan. Daarna komt de definitieve versie van het bord op een andere ondergrond.
Hier horen nog kaarten bij, die doen we deze week nog naar de drukker. Dan nog onze astronauten en raketten die door de ruimte moeten zoeven, en nog een aantal attributen die we hier niet kunnen tonen omdat ze onderweg zijn... nee helemaal klaar zijn we nog niet. Maar het moment komt dichterbij en dichterbij en dichterbij..

De tekening van Max

Een frisse zonnewind waaide deze tekening onze richting uit. Max bezocht gisteren met de klas het Europlanetarium van Genk. Het ISS ziet er redelijk betrouwbaar uit als je't mij vraagt.

Valt de zon stil?

Op de zon zijn er zonnevlekken, donkere vlekken op het oppervlak van de zon. Dit zijn koelere plekken op de zon. Nu ja, wat heet koeler als je het hebt over de zon.

Het aantal zonnevlekken is een maat voor activiteit: hoe meer zonnevlekken er te zien zijn, hoe actiever de zon is.
De zon heeft een 11-jarige cyclus: om de 11 jaar wisselt de zon haar magnetische polen. Dat zou ze ook moeten doen in 2012. Dan zou de activiteit van de zon op haar hoogtepunt moeten zijn. Maar wat is nu het geval? Er zijn bijna geen zonnevlekken te zien. Dat betekent dat de zon zo'n beetje stilvalt als het ware. Wat zou er dan aan de hand zijn?